niedziela, 19 marca 2017

Na mrozie z Moniką

Połowa lutego to kiepski czas na zdjęcia w plenerze. Zimno jest i żyć się odechciewa. Dlatego bardzo szybko przenieśliśmy się z Moniką pod dach. I to nie byle jaki dach bo rozgościliśmy się w łódzkim EkSocu. Zazwyczaj jest tam tłoczno i gwarno, ale akurat trwała przerwa między semestrami i nie było tam prawie nikogo. Część z miejsc które odwiedziliśmy miałem upatrzone już dawno, inne same się nam nawinęły.

Skutkiem tego udało nam się zrobić kilka zdjęć, które bardzo mi się podobają. Mam nadzieję, że nie była to jednorazowa współpraca i Monika jeszcze się pojawi na AnaloGeeku. Specjalne podziękowania należą się też Dusi, dzielnej sanitariuszce z pogotowia stylizacyjnego.

Nie przedłużając - oto zdjęcia:
Modelka: Monika Bocian











Zdjęcia zostały zrobione Canonen 500d lub Canonem 300v z założonym negatywem Ilford Pan 400 (pchanym do asa 800 w Ilfotecu LC29)

czwartek, 16 marca 2017

Czy Lubitele lubią tele?

Dzisiaj kilka słów o małej, czarnej skrzyneczce prosto z Leningradu. Lubitel 166B, bo o nim mowa, to ciekawe urządzenie. Jest to lustrzanka dwuobiektywowa produkowana w latach 80. w ZSRR. Dwuobiektywowa czyli jaka? Ano taka gdzie przez jeden obiektyw się celuje, a drugim robi zdjęcie. Obiektywy są połączone mechanicznie wiec ruch jednego przesuwa drugi tak, że obydwa szkła mają ostrość w tym samym punkcie. Przynajmniej w teorii. Mam takie dwa i tylko w jednym z nich działa to jak należy.


Główny obiektyw, ten którym robimy zdjęcia, to LOMO T-22 75mm f/4.5. Dość ciemny, o ogniskowej nasuwającej od razu myśli o portretowaniu, dający bardzo przyjemne bokeh. Obiektyw przytwierdzony jest na stałe, musimy radzić sobie z tym co mamy, bo na nic go nie zamienimy.
Dlaczego warto zainteresować się tym sprzętem? Jest jeden podstawowy powód – to aparat średnioformatowy którym zrobimy zdjęcia w kwadracie 6 na 6 cm na filmie typu 120. Ceny sprawnych egzemplarzy wahają się w przedziale 50 -100 zł co sprawia, że to chyba najtańszy aparat średnioformatowy na rynku. Innymi słowy to doskonała okazja by spróbować swoich sił z filmem typu 120 bez wydawania milionów monet.


Co dostajemy za nasze pieniądze? Właściwie niewiele. Szczelne pudło (jak dobrze pójdzie) z obiektywami z jednej strony, otwieraną ścianką z miejscem na film z drugiej i kominkiem do celowania na górze. Oprócz tego uchwyt na akcesoria (niestety nie jest to gorąca stopka), kilka metalowych wichajstrów do ustawiania parametrów i to właściwie wszystko. Z ważniejszych rzeczy zdecydowanie brakuje światłomierza, przyda się jakiś zewnętrzny. A, w zestawie zazwyczaj jest jeszcze gustowny futerał, zrobimy ze skajki-niepękajki (chyba) i cienki, twardy jak podeszwa pasek mocowany na uszach tak metalowych, że można wyginać je palcami.


Skoro wzmianka o kominku już się pojawiła chciałbym dodać co nieco. Obiektyw przez który celujemy to bodajże f/2.8, więc jest dość jasno, kominek pokrywa jakieś 80% kadru, no i mamy paralaksę (czyli widzimy nie do końca to co „widzi” aparat robiąc zdjęcie bo obiektywy nie znajdują się dokładnie w tym samym miejscu). Kadrowanie i ostrzenie Lubitelem to wyzwanie. Kominek został wyposażony w dodatkową lupę która trochę pomaga. Ale nie bardzo.


Gderam i gderam więc jaka w końcu jest odpowiedz na pytanie „czy warto?” Warto. W niewielkim budżecie mamy okazję spróbować fotografii średnioformatowej, a obiektyw LOMO potrafi mile zaskoczyć (mnie nie, ale kogoś kto wie co robi już tak). To ciekawa przygoda. 12 zdjęć na jednej rolce wymusza dokładność, nie ma mowy o przypadkowych kadrach. Obsługa aparatu jest bardzo pierwotna – przesuwamy metalowy pierścień i dzieją się rzeczy. Mi się to podoba. Kadrowanie i ostrzenie wymaga praktyki, ale Internet pełny jest dowodów, że się da i że wychodzi to dobrze. 


Wydaje mi się, że ten aparat należy traktować w kategoriach ciekawostki, takiej wersji demonstracyjnej tego co potrafi średni format. Wiem, że po przygodzie z Lubitelem przynajmniej raz w miesiąca wracam do zastanawiania się czy może jednak nie potrzebuję w życiu Pentacona Six czy innego Kieva 60/80 (czyli któregoś z najpopularniejszych średnioformatowców).



Wszystkie zdjęcia z Lubitela obecne w tym wpisie zostały wykonane na Fomapanie 100, wołanym w Ilfotecu LC29 i zeskanowane lustrzanką.

Tak na marginesie – w sieci można znaleźć projekt uchwytów pozwalających założyć w Lubitelu (i innych aparatach pewnie też) film 35 mm. Wystarczy wydrukować w 3D i używać.

wtorek, 21 lutego 2017

Skanowanie negatywów

Ponieważ ilu fotografów analogowych tyle metod skanowania negatywów, postanowiłem przedstawić pokrótce mój.

Do skanowania używam lustrzanki cyfrowej. Zrezygnowałem z płaskiego skanera z dwóch powodów:
- przyzwoity skaner do negatywów kosztuje przynajmniej tysiąc złotych a lustrzankę już miałem
- płaskie skanery sprawdzają się dużo lepiej przy średnim formacie a ja korzystam prawie wyłącznie z małego obrazka.
Oprócz samego aparatu potrzebnych jest jeszcze kilka dodatkowych rzeczy:
- ostry obiektyw makro. Korzystam z wyjątkowo ostrego Heliosa 44m4 i dużego pierścienia makro
- statyw umożliwiający opuszczanie aparatu do poziomu kilkudziesięciu centymetrów nad ziemią
- wężyk spustowy (nie jest wymagany ale bardzo pomaga)
- źródło światła. Używam smartfona lub tabletu
- montaż do klisz. Ten element wymaga dokładniejszego omówienia.

Skanowanie przy użyciu lustrzanki i smartfona ma trzy zasadnicze problemy. Wymaga długiego czasu naświetlania, błona powinna być ułożona jak najbardziej płasko a na zdjęciach makro ekranów smartfonów widoczne są ich piksele. Pierwszy problem rozwiązałem za pomocą statywu i wężyka. Wszystko jest nieruchome, mogę naświetlać ile chcę, bez obawy, że cokolwiek będzie poruszone (przy skanowaniu czasy są zazwyczaj w okolicach od 1/3 do 1/5 sekundy). Pozostałe dwie sprawy wymagały trochę więcej kombinowania. Wypróbowałem kilka metod i w końcu znalazłem rozwiązanie, które mnie zadowoliło.

Z kartonowego pudełka po atramencie do drukarki i kartonu technicznego zbudowałem montaż do klisz. Wyciąłem z kartonu dwie ramki których wewnętrzne wymiary były odrobinę większe od wymiarów jednej klatki filmu. Skleiłem je ze sobą dodatkowo umieszczając między nimi dodatkowe paski kartonu tak, aby można było łatwo wkładać i przesuwać film. Tak przygotowaną ramkę przykleiłem do boku pudełka w którym uprzednio wyciąłem dziurę odpowiedniej wielkości. W moim montażu zrobiłem dwie ramki po przeciwległych bokach pudełka, jedną na mały obrazek, drugą na średni.

Do pudełka wkładam smartfona z włączoną latarką ekranową (np. ta apka https://play.google.com/store/apps/details?id=com.eduardo_rsor.apps.linternapantalla&hl=pl), która podświetla negatyw włożony w ramkę. Ponieważ ekran nie znajduje się bezpośrednio pod kliszą tylko kilka centymetrów niżej mój film jest równomiernie oświetlony a jednocześnie piksele ekranu nie są widoczne na skanach.

Cały montaż ustawiam na równej powierzchni, nad nim rozkładam statyw i montuje na nim aparat. Ustawiam wszystko tak  aby klatka zajmowała jak najwięcej miejsca w kadrze. Ostrzę obiektyw ręcznie korzystając z trybu Live View, przysłonę przymykam do f/8 aby uzyskać maksymalną ostrość. Porada: klisze mają przy perforacjach różne oznaczenia, bardzo wygodnie się na nie ostrzy.
Następnie robię zdjęcie w formacie RAW korzystając z wężyka, przesuwam negatyw o jedną klatkę i powtarzam proces. RAWy następnie obrabiam w programie graficznym.

Tak to mniej więcej wygląda. Zdjęcie zrobione kartoflem bo lustrzanka była na statywie


Ta metoda nie jest ani profesjonalna, ani szczególnie wyszukana. Jednak na moje potrzeby wystarcza, daje dobre rezultaty i jest niedroga, zakładając, że posiada się wszystkie niezbędne elementy. Wydaje mi się, że w świecie dzisiejszej fotografii nie jest to założenie bezpodstawne.

Większość zdjęć analogowych umieszczonych na blogu została zeskanowana w tej sposób i ich jakość jest w pełni wystarczająca do Internetu lub wydruku w małym formacie. Ciężko mi ocenić jak sprawa wyglądałaby przy wydruku w większym formacie ponieważ nie miałem jeszcze okazji się przekonać. Jednak w takim wypadku i tak zastanowiłbym się czy nie lepiej rzucić zdjęcia na papier klasycznie, przy użyciu powiększalnika.


poniedziałek, 2 stycznia 2017

Znów z Zorką

Tytuł zawiera aliterację. To tak w ramach łączenia dziedzin i poszerzania wiedzy.

Jakiś czas temu pisałem o mojej przygodzie z Zorki 4, problemie ze szczelnością migawki i tym, że będę próbował ją naprawić. No i spróbowałem.

Do uszczelnienia migawki kupiłem:
- klej Magic
- czarny tusz
- nieduży pędzelek z miękkim włosiem
Cały zestaw kosztuje ok. 10 zł i jest do nabycia w dowolnym sklepie papierniczym.

Migawka przed


Jak to działa?
1.       Mieszamy niewielką ilość kleju z kilkoma kroplami tuszu do uzyskania ciemnej, jednolitej mazi o konsystencji śmietany.
2.       Nakładany pędzelkiem cienką warstwę otrzymanej substancji na przetartą część migawki od strony bagnetu.
3.       Czekamy aż wszystko wyschnie, można przyspieszyć proces susząc migawkę pod lampą biurkową, należy jednak uważać, aby nie zbliżyć jej zanadto do lampy, gdyż może się wtedy uszkodzić.
4.       Po wyschnięciu otwieramy aparat i nanosimy pędzelkiem na migawkę drugą porcję kleju, tym razem od strony filmu.
5.       Suszymy.

Gdy już wszystko wyschnie a my doczyścimy miejsce pracy z resztek kleju i plam po tuszu, należy sprawdzić czy migawka jest już szczelna. Najłatwiej można to zrobić podświetlając ją z jednej strony silnym światłem i patrząc czy jest ono widzialne z drugiej. Jeśli nie, to znaczy, że wszystko się udało. Jeśli tak, to należy powtórzyć nanoszenie kleju.

Migawka po


Bardzo ważne jest aby migawka zachowała swą elastyczność, więc im mniej kleju tym lepiej. W moim przypadku wystarczyła jedna warstwa. Nie sprawdzałem ile taka usługa kosztuje w serwisie (zakładając, że uda nam się znaleźć zakład który w ogóle  jeszcze robi analogi), ale mam przeczucie graniczące z pewnością, że dużo więcej niż zakup samych materiałów. No i jedną tubką kleju i pojemniczkiem tuszu można odratować parędziesiąt migawek.

Na koniec chciałbym dodać, że nie wymyśliłem tego sposobu sam. Przejrzałem kilka książek (które jednak niewiele wniosły) i sporo for internetowych (tu już było lepiej) i dopiero zabrałem się za planowanie mojej naprawy.

Efekty

Więcej efektów

Taka naprawa to nic skomplikowanego, a może tchnąć drugie życie w starego analoga z materiałową migawką (czyli chociażby większość modeli produkowanych w ZSRR).

piątek, 25 listopada 2016

Santa Muerte #Migawka

Przełom października i listopada upływa zazwyczaj pod znakiem życia pozagrobowego. Upamiętnianych na przeróżne sposoby, czy to zniczem na grobie dziadka czy to cukierkiem wręczanym małolatowi przebranemu za ducha. 

Łódzka Migawka zorganizowała w tym czasie plener oparty na motywie meksykańskiej Santa Muerte, Świętej Śmierci.

Zimny październikowy, prawie listopadowy poranek w The Mexicanie, gdzie odbywała się sesja, szybko stał się gorący i ekscytujący, a wszędzie było aż gęsto od modelek, fotografów i sprzętu.

Oto co wyniosłem z tej sesji:

Organizacja: Magda Bobowicz
Inicjatywa: Migawka - Łódzkie Sesje Zdjeciowe


Modelka/MUA/Stylizacja: Aneta Wojtal

Modelka/MUA/Stylizacja: Aneta Wojtal

Obróbka: Aleksandra Jacoń
Modelka/MUA/Stylizacja: Aneta Wojtal

Modelka/MUA/Stylizacja: Aneta Wojtal

Modelka/MUA/Stylizacja: Aneta Wojtal

Modelka/Stylizacja: Maja Królikowska
MUA: Izabela Wojciechowska

Modelka/Stylizacja: Maja Królikowska
MUA: Izabela Wojciechowska

Modelka/Stylizacja: Maja Królikowska
MUA: Izabela Wojciechowska

Modelka: Anna Trześniewska
MUA: Agnieszka Yogo Jankowska 
Stylizacja: Anna Trześniewska
Fryzura: Agnieszka Głazowska

Modelka: Anna Trześniewska
MUA: Agnieszka Yogo Jankowska 
Stylizacja: Anna Trześniewska
Fryzura: Agnieszka Głazowska

Modelka: Anna Trześniewska
MUA: Agnieszka Yogo Jankowska 
Stylizacja: Anna Trześniewska
Fryzura: Agnieszka Głazowska

Modelka: Anna Trześniewska
MUA: Agnieszka Yogo Jankowska 
Stylizacja: Anna Trześniewska
Fryzura: Agnieszka Głazowska

Sesja była zdecydowanie udana, bardzo dziękuję wszystkim którzy sprawili, że to wydarzenie stało się faktem i było tak udane.

piątek, 18 listopada 2016

#365 dwunasty miesiąc

Chwilami w to wątpiłem, jednak udało mi się ukończyć projekt 365. W lekko zmodyfikowanej wersji, z przerwami na naukę w sesji, jednak wciąż jestem z siebie całkiem zadowolony.

Czy czegoś się nauczyłem przez ten rok? Chyba tak. Oswoiłem aparat w smartfonie. Dalej za nim nie przepadam, ale czasami nie ma nic innego("The best camera is the one you have with you" - Chase Jarvis). Lubię myśleć, że nauczyłem się też lepiej w kadrowanie i obróbkę.

Mam teraz mieszane uczucia. Z jednej strony widmo "muszę dzisiaj zrobić dobre zdjęcie" czasami było nieznośne, szczególnie gdy nauka i praca wymagały większej uwagi. Z drugiej zaś projekt pobudzał kreatywność i zmuszał do sięgnięcia po aparat wbrew wewnętrznemu leniowi.

W każdym razie cieszę się, że spróbowałem swoich sił i coś mi z tego wyszło. To było ciekawe fotograficzne doświadczenie.



Smutne, sztampowe zdjęcie. Czasem trzeba.


Kolejna sztampa. Ale kto bogatemu zabroni. Aparat to Lubitel 166B, jeden z najtańszych sposób na spróbowanie fotografii średnioformatowej. Pewnie kiedyś napiszę o nim więcej.


Ostatnie zdjęcie, zrobione w tym samym miejscu co pierwsze. Kręgi, cykle, te sprawy.

piątek, 14 października 2016