Połowa lutego to kiepski czas na zdjęcia w plenerze. Zimno jest i żyć się odechciewa. Dlatego bardzo szybko przenieśliśmy się z Moniką pod dach. I to nie byle jaki dach bo rozgościliśmy się w łódzkim EkSocu. Zazwyczaj jest tam tłoczno i gwarno, ale akurat trwała przerwa między semestrami i nie było tam prawie nikogo. Część z miejsc które odwiedziliśmy miałem upatrzone już dawno, inne same się nam nawinęły.
Skutkiem tego udało nam się zrobić kilka zdjęć, które bardzo mi się podobają. Mam nadzieję, że nie była to jednorazowa współpraca i Monika jeszcze się pojawi na AnaloGeeku. Specjalne podziękowania należą się też Dusi, dzielnej sanitariuszce z pogotowia stylizacyjnego.
Nie przedłużając - oto zdjęcia:
niedziela, 19 marca 2017
czwartek, 16 marca 2017
Czy Lubitele lubią tele?
Dzisiaj kilka słów o małej, czarnej skrzyneczce prosto z
Leningradu. Lubitel 166B, bo o nim mowa, to ciekawe urządzenie. Jest to
lustrzanka dwuobiektywowa produkowana w latach 80. w ZSRR. Dwuobiektywowa czyli
jaka? Ano taka gdzie przez jeden obiektyw się celuje, a drugim robi zdjęcie.
Obiektywy są połączone mechanicznie wiec ruch jednego przesuwa drugi tak, że
obydwa szkła mają ostrość w tym samym punkcie. Przynajmniej w teorii. Mam takie
dwa i tylko w jednym z nich działa to jak należy.
Główny obiektyw, ten którym robimy zdjęcia, to LOMO T-22
75mm f/4.5. Dość ciemny, o ogniskowej nasuwającej od razu myśli o
portretowaniu, dający bardzo przyjemne bokeh. Obiektyw przytwierdzony jest na
stałe, musimy radzić sobie z tym co mamy, bo na nic go nie zamienimy.
Dlaczego warto zainteresować się tym sprzętem? Jest jeden
podstawowy powód – to aparat średnioformatowy którym zrobimy zdjęcia w
kwadracie 6 na 6 cm na filmie typu 120. Ceny sprawnych egzemplarzy wahają się w
przedziale 50 -100 zł co sprawia, że to chyba najtańszy aparat średnioformatowy
na rynku. Innymi słowy to doskonała okazja by spróbować swoich sił z filmem
typu 120 bez wydawania milionów monet.
Co dostajemy za nasze pieniądze? Właściwie niewiele.
Szczelne pudło (jak dobrze pójdzie) z obiektywami z jednej strony, otwieraną
ścianką z miejscem na film z drugiej i kominkiem do celowania na górze. Oprócz
tego uchwyt na akcesoria (niestety nie jest to gorąca stopka), kilka metalowych
wichajstrów do ustawiania parametrów i to właściwie wszystko. Z ważniejszych
rzeczy zdecydowanie brakuje światłomierza, przyda się jakiś zewnętrzny. A, w
zestawie zazwyczaj jest jeszcze gustowny futerał, zrobimy ze skajki-niepękajki
(chyba) i cienki, twardy jak podeszwa pasek mocowany na uszach tak metalowych,
że można wyginać je palcami.
Skoro wzmianka o kominku już się pojawiła chciałbym dodać co
nieco. Obiektyw przez który celujemy to bodajże f/2.8, więc jest dość jasno,
kominek pokrywa jakieś 80% kadru, no i mamy paralaksę (czyli widzimy nie do
końca to co „widzi” aparat robiąc zdjęcie bo obiektywy nie znajdują się
dokładnie w tym samym miejscu). Kadrowanie i ostrzenie Lubitelem to wyzwanie.
Kominek został wyposażony w dodatkową lupę która trochę pomaga. Ale nie bardzo.
Gderam i gderam więc jaka w końcu jest odpowiedz na pytanie
„czy warto?” Warto. W niewielkim budżecie mamy okazję spróbować fotografii
średnioformatowej, a obiektyw LOMO potrafi mile zaskoczyć (mnie nie, ale kogoś
kto wie co robi już tak). To ciekawa przygoda. 12 zdjęć na jednej rolce wymusza
dokładność, nie ma mowy o przypadkowych kadrach. Obsługa aparatu jest bardzo
pierwotna – przesuwamy metalowy pierścień i dzieją się rzeczy. Mi się to
podoba. Kadrowanie i ostrzenie wymaga praktyki, ale Internet pełny jest
dowodów, że się da i że wychodzi to dobrze.
Wydaje mi się, że ten aparat należy
traktować w kategoriach ciekawostki, takiej wersji demonstracyjnej tego co
potrafi średni format. Wiem, że po przygodzie z Lubitelem przynajmniej raz w
miesiąca wracam do zastanawiania się czy może jednak nie potrzebuję w życiu
Pentacona Six czy innego Kieva 60/80 (czyli któregoś z najpopularniejszych
średnioformatowców).
Wszystkie zdjęcia z Lubitela obecne w tym wpisie zostały wykonane na Fomapanie 100, wołanym w Ilfotecu LC29 i zeskanowane lustrzanką.
Tak na marginesie – w sieci można znaleźć projekt uchwytów pozwalających założyć w Lubitelu (i innych aparatach pewnie też) film 35 mm. Wystarczy wydrukować w 3D i używać.
Tak na marginesie – w sieci można znaleźć projekt uchwytów pozwalających założyć w Lubitelu (i innych aparatach pewnie też) film 35 mm. Wystarczy wydrukować w 3D i używać.
wtorek, 21 lutego 2017
Skanowanie negatywów
Ponieważ ilu fotografów analogowych tyle metod skanowania
negatywów, postanowiłem przedstawić pokrótce mój.
Do skanowania używam lustrzanki cyfrowej. Zrezygnowałem z
płaskiego skanera z dwóch powodów:
- przyzwoity skaner do negatywów kosztuje przynajmniej
tysiąc złotych a lustrzankę już miałem
- płaskie skanery sprawdzają się dużo lepiej przy średnim
formacie a ja korzystam prawie wyłącznie z małego obrazka.
Oprócz samego aparatu potrzebnych jest jeszcze kilka
dodatkowych rzeczy:
- ostry obiektyw makro. Korzystam z wyjątkowo ostrego
Heliosa 44m4 i dużego pierścienia makro
- statyw umożliwiający opuszczanie aparatu do poziomu
kilkudziesięciu centymetrów nad ziemią
- wężyk spustowy (nie jest wymagany ale bardzo pomaga)
- źródło światła. Używam smartfona lub tabletu
- montaż do klisz. Ten element wymaga dokładniejszego
omówienia.
Skanowanie przy użyciu lustrzanki i smartfona ma trzy
zasadnicze problemy. Wymaga długiego czasu naświetlania, błona powinna być
ułożona jak najbardziej płasko a na zdjęciach makro ekranów smartfonów
widoczne są ich piksele. Pierwszy problem rozwiązałem za pomocą statywu i
wężyka. Wszystko jest nieruchome, mogę naświetlać ile chcę, bez obawy, że
cokolwiek będzie poruszone (przy skanowaniu czasy są zazwyczaj w okolicach od
1/3 do 1/5 sekundy). Pozostałe dwie sprawy wymagały trochę więcej kombinowania.
Wypróbowałem kilka metod i w końcu znalazłem rozwiązanie, które mnie
zadowoliło.
Z kartonowego pudełka po atramencie do drukarki i kartonu
technicznego zbudowałem montaż do klisz. Wyciąłem z kartonu dwie ramki których
wewnętrzne wymiary były odrobinę większe od wymiarów jednej klatki filmu.
Skleiłem je ze sobą dodatkowo umieszczając między nimi dodatkowe paski kartonu
tak, aby można było łatwo wkładać i przesuwać film. Tak przygotowaną ramkę
przykleiłem do boku pudełka w którym uprzednio wyciąłem dziurę odpowiedniej
wielkości. W moim montażu zrobiłem dwie ramki po przeciwległych bokach pudełka,
jedną na mały obrazek, drugą na średni.
Do pudełka wkładam smartfona z włączoną latarką ekranową (np.
ta apka https://play.google.com/store/apps/details?id=com.eduardo_rsor.apps.linternapantalla&hl=pl),
która podświetla negatyw włożony w ramkę. Ponieważ ekran nie znajduje się
bezpośrednio pod kliszą tylko kilka centymetrów niżej mój film jest
równomiernie oświetlony a jednocześnie piksele ekranu nie są widoczne na
skanach.
Cały montaż ustawiam na równej powierzchni, nad nim
rozkładam statyw i montuje na nim aparat. Ustawiam wszystko tak aby klatka zajmowała jak najwięcej miejsca w
kadrze. Ostrzę obiektyw ręcznie korzystając z trybu Live View, przysłonę
przymykam do f/8 aby uzyskać maksymalną ostrość. Porada: klisze mają przy
perforacjach różne oznaczenia, bardzo wygodnie się na nie ostrzy.
Następnie robię zdjęcie w formacie RAW korzystając z wężyka,
przesuwam negatyw o jedną klatkę i powtarzam proces. RAWy następnie obrabiam w
programie graficznym.
![]() |
| Tak to mniej więcej wygląda. Zdjęcie zrobione kartoflem bo lustrzanka była na statywie |
Ta metoda nie jest ani profesjonalna, ani szczególnie wyszukana.
Jednak na moje potrzeby wystarcza, daje dobre rezultaty i jest niedroga,
zakładając, że posiada się wszystkie niezbędne elementy. Wydaje mi się, że w
świecie dzisiejszej fotografii nie jest to założenie bezpodstawne.
Większość zdjęć analogowych umieszczonych na blogu została
zeskanowana w tej sposób i ich jakość jest w pełni wystarczająca do Internetu
lub wydruku w małym formacie. Ciężko mi ocenić jak sprawa wyglądałaby przy
wydruku w większym formacie ponieważ nie miałem jeszcze okazji się przekonać.
Jednak w takim wypadku i tak zastanowiłbym się czy nie lepiej rzucić zdjęcia na
papier klasycznie, przy użyciu powiększalnika.
poniedziałek, 2 stycznia 2017
Znów z Zorką
Tytuł zawiera aliterację. To tak w ramach łączenia dziedzin
i poszerzania wiedzy.
Jakiś czas temu pisałem o mojej przygodzie z Zorki 4,
problemie ze szczelnością migawki i tym, że będę próbował ją naprawić. No i
spróbowałem.
Do uszczelnienia migawki kupiłem:
- klej Magic
- czarny tusz
- nieduży pędzelek z miękkim włosiem
Cały zestaw kosztuje ok. 10 zł i jest do nabycia w dowolnym
sklepie papierniczym.
![]() |
| Migawka przed |
Jak to działa?
1.
Mieszamy niewielką ilość kleju z kilkoma
kroplami tuszu do uzyskania ciemnej, jednolitej mazi o konsystencji śmietany.
2.
Nakładany pędzelkiem cienką warstwę otrzymanej
substancji na przetartą część migawki od strony bagnetu.
3.
Czekamy aż wszystko wyschnie, można przyspieszyć
proces susząc migawkę pod lampą biurkową, należy jednak uważać, aby nie zbliżyć
jej zanadto do lampy, gdyż może się wtedy uszkodzić.
4.
Po wyschnięciu otwieramy aparat i nanosimy
pędzelkiem na migawkę drugą porcję kleju, tym razem od strony filmu.
5.
Suszymy.
Gdy już wszystko wyschnie a my doczyścimy miejsce pracy z resztek
kleju i plam po tuszu, należy sprawdzić czy migawka jest już szczelna.
Najłatwiej można to zrobić podświetlając ją z jednej strony silnym światłem i
patrząc czy jest ono widzialne z drugiej. Jeśli nie, to znaczy, że wszystko się
udało. Jeśli tak, to należy powtórzyć nanoszenie kleju.
![]() |
| Migawka po |
Bardzo ważne jest aby migawka zachowała swą elastyczność,
więc im mniej kleju tym lepiej. W moim przypadku wystarczyła jedna warstwa. Nie
sprawdzałem ile taka usługa kosztuje w serwisie (zakładając, że uda nam się
znaleźć zakład który w ogóle jeszcze
robi analogi), ale mam przeczucie graniczące z pewnością, że dużo więcej niż
zakup samych materiałów. No i jedną tubką kleju i pojemniczkiem tuszu można
odratować parędziesiąt migawek.
Na koniec chciałbym dodać, że nie wymyśliłem tego sposobu
sam. Przejrzałem kilka książek (które jednak niewiele wniosły) i sporo for
internetowych (tu już było lepiej) i dopiero zabrałem się za planowanie mojej
naprawy.
![]() |
| Efekty |
![]() |
| Więcej efektów |
Taka naprawa to nic skomplikowanego, a może tchnąć drugie życie w starego analoga z materiałową migawką (czyli chociażby większość modeli produkowanych w ZSRR).
piątek, 25 listopada 2016
Santa Muerte #Migawka
Przełom października i listopada upływa zazwyczaj pod znakiem życia pozagrobowego. Upamiętnianych na przeróżne sposoby, czy to zniczem na grobie dziadka czy to cukierkiem wręczanym małolatowi przebranemu za ducha.
Łódzka Migawka zorganizowała w tym czasie plener oparty na motywie meksykańskiej Santa Muerte, Świętej Śmierci.
Zimny październikowy, prawie listopadowy poranek w The Mexicanie, gdzie odbywała się sesja, szybko stał się gorący i ekscytujący, a wszędzie było aż gęsto od modelek, fotografów i sprzętu.
Oto co wyniosłem z tej sesji:
Organizacja: Magda Bobowicz
Inicjatywa: Migawka - Łódzkie Sesje Zdjeciowe
Łódzka Migawka zorganizowała w tym czasie plener oparty na motywie meksykańskiej Santa Muerte, Świętej Śmierci.
Zimny październikowy, prawie listopadowy poranek w The Mexicanie, gdzie odbywała się sesja, szybko stał się gorący i ekscytujący, a wszędzie było aż gęsto od modelek, fotografów i sprzętu.
Oto co wyniosłem z tej sesji:
Organizacja: Magda Bobowicz
Inicjatywa: Migawka - Łódzkie Sesje Zdjeciowe
![]() |
| Modelka/MUA/Stylizacja: Aneta Wojtal |
![]() |
| Modelka/MUA/Stylizacja: Aneta Wojtal |
![]() |
| Obróbka: Aleksandra Jacoń Modelka/MUA/Stylizacja: Aneta Wojtal |
![]() | |
|
![]() | |
|
![]() |
| Modelka/Stylizacja: Maja Królikowska MUA: Izabela Wojciechowska |
![]() |
| Modelka/Stylizacja: Maja Królikowska MUA: Izabela Wojciechowska |
![]() |
| Modelka/Stylizacja: Maja Królikowska MUA: Izabela Wojciechowska |
![]() |
| Modelka: Anna Trześniewska MUA: Agnieszka Yogo Jankowska Stylizacja: Anna Trześniewska Fryzura: Agnieszka Głazowska |
![]() |
| Modelka: Anna Trześniewska MUA: Agnieszka Yogo Jankowska Stylizacja: Anna Trześniewska Fryzura: Agnieszka Głazowska |
![]() |
| Modelka: Anna Trześniewska MUA: Agnieszka Yogo Jankowska Stylizacja: Anna Trześniewska Fryzura: Agnieszka Głazowska |
![]() |
| Modelka: Anna Trześniewska MUA: Agnieszka Yogo Jankowska Stylizacja: Anna Trześniewska Fryzura: Agnieszka Głazowska |
Sesja była zdecydowanie udana, bardzo dziękuję wszystkim którzy sprawili, że to wydarzenie stało się faktem i było tak udane.
piątek, 18 listopada 2016
#365 dwunasty miesiąc
Chwilami w to wątpiłem, jednak udało mi się ukończyć projekt 365. W lekko zmodyfikowanej wersji, z przerwami na naukę w sesji, jednak wciąż jestem z siebie całkiem zadowolony.
Czy czegoś się nauczyłem przez ten rok? Chyba tak. Oswoiłem aparat w smartfonie. Dalej za nim nie przepadam, ale czasami nie ma nic innego("The best camera is the one you have with you" - Chase Jarvis). Lubię myśleć, że nauczyłem się też lepiej w kadrowanie i obróbkę.
Mam teraz mieszane uczucia. Z jednej strony widmo "muszę dzisiaj zrobić dobre zdjęcie" czasami było nieznośne, szczególnie gdy nauka i praca wymagały większej uwagi. Z drugiej zaś projekt pobudzał kreatywność i zmuszał do sięgnięcia po aparat wbrew wewnętrznemu leniowi.
W każdym razie cieszę się, że spróbowałem swoich sił i coś mi z tego wyszło. To było ciekawe fotograficzne doświadczenie.
Czy czegoś się nauczyłem przez ten rok? Chyba tak. Oswoiłem aparat w smartfonie. Dalej za nim nie przepadam, ale czasami nie ma nic innego("The best camera is the one you have with you" - Chase Jarvis). Lubię myśleć, że nauczyłem się też lepiej w kadrowanie i obróbkę.
Mam teraz mieszane uczucia. Z jednej strony widmo "muszę dzisiaj zrobić dobre zdjęcie" czasami było nieznośne, szczególnie gdy nauka i praca wymagały większej uwagi. Z drugiej zaś projekt pobudzał kreatywność i zmuszał do sięgnięcia po aparat wbrew wewnętrznemu leniowi.
W każdym razie cieszę się, że spróbowałem swoich sił i coś mi z tego wyszło. To było ciekawe fotograficzne doświadczenie.
![]() |
| Smutne, sztampowe zdjęcie. Czasem trzeba. |
![]() |
| Kolejna sztampa. Ale kto bogatemu zabroni. Aparat to Lubitel 166B, jeden z najtańszych sposób na spróbowanie fotografii średnioformatowej. Pewnie kiedyś napiszę o nim więcej. |
![]() |
| Ostatnie zdjęcie, zrobione w tym samym miejscu co pierwsze. Kręgi, cykle, te sprawy. |
piątek, 14 października 2016
Subskrybuj:
Posty (Atom)












































